Achterflap
In De helaasheid der dingen keert de schrijver terug naar zijn geboortegrond in het Vlaamse Reetveerdegem. We maken kennis met zijn vader, Pierre, die zijn paar uur oude zoontje in een postzak op zijn fiets langs alle kroegen van het dorp rijdt om hem aan zijn vrienden te tonen; zijn grootmoeder, wier nachtrust al te vaak verstoord wordt door de politie als die weer eens een van haar dronken zonen thuis komt afleveren; en niet te vergeten de werkloze nonkels Potrel, Herman en Zwaren, voor wie een wereldkampioenschap zuipen het hoogst haalbare is en die leven volgens het adagium 'God schiep de dag en wij slepen ons erdoorheen'.
De helaasheid der dingen is zowel een gevoelige ode aan als een hilarische afrekening met het dorp van een jeugd. Verhulst is een sterk stilist, die met veel gevoel voor timing en vertelkracht de aandacht van zijn lezers vasthoudt van de eerste tot de laatste bladzijde.
"De hoogtepunten van de zanger bevonden zich op de piekmomenten van mijn vader, ze waren simultaan de kelders van het leven in geklaterd, en dat Roy nu als het ware opstond uit zijn eigen dood, betekende volgens de logica van de verliezer dat ook mijn vader zijn keerpunt was bereikt."
Lezen?
Dit boek had ik lang geleden misschien al moeten lezen. Het past niet direct bij mijn voorkeur voor romantische verhalen, maar toch heb ik echt genoten van De helaasheid der dingen. Het boek heeft een soort van weemoed over zich, zonder dat het heel donker wordt. "Lachen met je miserie", leek me bij verschillende omschreven situaties de ingesteldheid van de schrijver.
En toch raakte hij me door deze verhalen. Er is niet echt één verhaallijn, er wordt niet naar een climax toegewerkt. Het is meer een samenraapsel van gebeurtenissen uit zijn jeugd en jongvolwassenheid die de verteller een stukje gevormd hebben. Soms doen zich grappige momenten voor, maar af en toe zijn de situaties eerder rauw, schrijnend. Vooral de delen waar hij afscheid neemt van zijn dementerende grootmoeder en waar hij zelf vader wordt, vond ik heel aangrijpend.
Het is niet zo een dik boek en het is heel vlot geschreven, ik vloog erdoorheen (vooral ook omwille van de manier van vertellen van de auteur). Zeker een aanrader om te lezen en te genieten van een stukje Vlaamse literatuur!