Achterflap
Wanneer Eve het huis van haar overleden vader leegruimt, stuit ze op een oude cassetterecorder en een doos van cassettebandjes. Op één ervan staat haar naam, in het handschrift van haar moeder - die jaren geleden spoorloos verdween. De tape kraakt. Dan hoort Eve voor het eerst in meer dan tien jaar de stem van haar moeder: "Mijn naam is Angela. Als ze zeggen dat ik vermist ben, geloof ze dan niet. Als je dit hoort, ben ik vermoord."
Met de doos vol tapes als leidraad begint Eve aan een zoektocht naar de waarheid. Hoe vaker ze luistert, hoe duidelijker het wordt: dit kan ze niet aan de politie overlaten. Niet als de moordenaar nog vrij rondloopt.
"Ik ben vermoord - en ik wil dat je weet dat ik van je hou."
Lezen?
Zeker wel! De tapes katapulteerde mij ook een stukje terug naar mijn kindertijd, alleen al de herinnering aan de cassettebandjes en -recorder. Pure nostalgie!
Maar los daarvan, De Tapes is een heel goed boek. Het is pas helemaal op het einde dat het mysterie wordt ontrafeld. Je verdenkt, net zoals Eve zelf, zowat iedereen tijdens het lezen van het boek. Het verhaal is immers zo opgesteld dat dan het ene personage verdacht overkomt, dan weer een ander.
En omdat ik wist dat het een psychologische triller is, stelde ik op den duur alles in vraag. Hoe oprecht zijn de gedachten van Eve zelf? Ze is uiteindelijk ex-alcoholiste, heeft in het verleden problemen gehad met de politie, is dochter van een moeder die maar weinig impulscontrole kende en zichzelf als kleptomaan omschreef. Functioneert Eve normaal? Of misschien toch niet?
Hoe meer ik vorderde in het boek, hoe meer ik wilde doorlezen. Je wilt nu eenmaal weten wie het heeft gedaan en hoe de vork in de steel zit. Uiteindelijk komt alles mooi (al is "mooi" misschien niet het juiste woord in deze context) samen en klopt het gewoon. Yep, dit is een topper!