Achterflap
Op verzoek van de erven Magritte schreef Toni Coppers deze indringende literaire thriller waarin een bizar spoor van moorden wordt getrokken tussen Brussel en Parijs. Telkens vinden de speurders bij het slachtoffer hetzelfde briefje: "Ceci n'est pas un suicide"...
"Mijn eerbetoon aan Magritte is in de eerste plaats een lofzang op de verbeelding. Maar in surreële tijden als deze wilde ik bovenal het recht op liefde en vrijheid bezingen. Dit is, wat mij betreft, grenzeloos. Mijn metgezel in deze zoektocht is de Brusselse rechercheur Alex Berger, in diepe rouw om zijn vrouw, die hij verloor bij de aanslagen in Parijs" - Toni Coppers
"Maar die hele kleine groep van mensen die in koelen bloede iemands leven hadden genomen, die het gepland hadden, die op een heel rationele manier een ander mens hadden omgebracht, die boeide Berger altijd erg. Hoe kon je zoiets doen? Wat voor een monster moest je daarvoor zijn?"
Lezen?
Eerlijk is eerlijk, ik kende de naam Toni Coppers al langer, maar had er nog geen boek van gelezen. Het is door hem bezig te zien in een populair tv-programma (De verraders) dat ik nieuwsgierig werd naar zijn boeken. En uiteindelijk heb ik er dan maar eens eentje meegenomen uit de bib.
Mijn liefde voor detectives is daarmee opnieuw aangewakkerd!
Coppers neemt je mee in het mysterie van de moorden en sluit langzaamaan het net rond de verdachte. Maar dit verhaal bevat zoveel meer dan louter het vinden van een moordenaar. De persoonlijke tragedie van rechercheur Berger zorgde ervoor dat ik me helemaal verloor in het boek en zelfs een potje met hem heb mee gejankt.
Ik ga zeker nog boeken van Coppers lezen. Zijn schrijfstijl en verhaalopbouw maken het verhaal vlot leesbaar en boeiend. Het feit dat het zich afspeelt in Brussel en ook een beetje in Limburg, zorgt ervoor dat ik me des te meer kan inleven. Ook de integratie van gebeurtenissen (aanslagen in Parijs) die ik me nog heel goed herinner, maakt het des te interessanter voor mij. Ik ben in ieder geval verkocht!
"Tot de levenden behoren is een uitstekende reden om te leven - Geert van Bruaene, stichter van Het Goudblommeke"