Achterflap
Ik ben gevallen voor een monster.
Een man die niet vraagt om wat hij wil - hij neemt het.
En nu heeft hij mij genomen.
Rowan Miller is niet wie ik dacht dat hij was. Hij is Nero De Luca, de ex-consigliere van een beruchte New Yorkse maffiafamilie. Vanaf het moment dat we elkaar ontmoetten, heeft hij tegen me gelogen.
Als ik terugga naar Darkwater Hollow, teken ik mijn eigen doodvonnis. Maar blijven betekent dat ik mezelf onderdompel in de gevaarlijke onderwereld van New York. Een wereld waar ik totaal niet op voorbereid ben.
Ik zou Nero moeten haten om zijn verraad. En een deel van me doet dat ook.
Maar hoe dieper ik in zijn wereld word getrokken, hoe meer ik besef dat niet alle duisternis even donker is.
Nu zit ik gevangen tussen twee werelden en twee versies van de man die ik dacht te kennen.
Kan ik Nero vertrouwen om me te beschermen tegen nog grotere gevaren?
Of is mijn enige kans op overleving ontsnappen uit zijn ijzeren greep en wegrennen?
"De koude loop drukt tegen mijn voorhoofd. Ik sluit mijn ogen en denk aan Blake."
Lezen?
Ook deel 2 van deze "Fallen God"-reeks stelt niet teleur. Zowel "Brandende begeerte" als "Duistere dreiging" worden verteld vanuit de 2 hoofdpersonages. Je leert de gedachten en gevoelens van Blake kennen, maar ook die van Nero.
Wat me vooral boeit aan deze verhalen, is de vraag: wat is goed en wat is fout? Kan je als lezer sympathie hebben voor het slechte, voor de misdadiger? Moet Blake zo ver mogelijk weg lopen van de duistere wereld waarin ze terecht is gekomen, of laat ze zich erin meeslepen uit liefde voor Nero? En maakt dat van haar dan ook een slecht mens?
De spanning wordt weer langs alle kanten opgebouwd, wat er voor zorgde dat ik het boek maar moeilijk kon weg leggen. Kleine waarschuwing nog: als lezer moet je opgewassen zijn tegen nogal expliciet en soms grof taalgebruik, of dit nu gaat over een erotische scène of over gruwelijke maffiapraktijken.